قاصدک ، شعـر مـرا از بـر کن      

برو آن گوشه ی باغ

سمت آن نـرگس مست

و بخوان در گوشش

و بگو : باور کـن

یک نفـر

شب ، همه شب

خواب تو را می بیند ..

زمان درازی نگذشته از آن روزهايی كه دلهای بارانی را حرمتی بود به حرمت همان باران صبحگاهی كه تنفس در هوايش روح می دميد بر كالبد هر مرده جانی.

دلهايي كه يادمان می دادند سرزمين ضميرمان را با چه آبياری كنيم و انبان جستجو را از چه پر كنيم.

زمانی كه : روشنای شمعهای سقاخانه، نثار رهروانی بود كه درپس كوچه هاي تاريك شهر، پيش چشمی ببيند و هنگام گذر در پرتو آن شمعها دعايی را نثار ارواح پاك پدران و مادران كسانی كنند كه نذرشان روشنی بخش كوچه های ظلمات بود. و خنكای آب و زلال گوارای آن نثار خستگان لب تشنه ای می شد كه درازنای راه را درنورديده ، گرمای آفتاب را در اعماق جانشان حس كرده بودند و اينك با نوشيدن پياله ی آبی، ياد لب تشنگی آن اسطوره جوانمردی را زنده ميكردند تا از اين طريق، مردانگی و شرافت زنده بماند.

فـدای دل تنگت و بوسه بر دستان خسته ات پدربزرگ!

                                        كه دستهای تو پلی به رؤيت خداست.!!

بگو كه سقاخانه ها و سراهای وقف شده، آب انبارها و كاروانسراها كه بی هيچ منتی در اختيار همگان بود مربوط به ديروزمان نيست كه به امروزمان نيز تعلق دارد. كه امروزيان همان فرزندان ديروزيان هستند و رسم پهلوانی و جوانمردی هنوز زنده است.هنوز وجدانها و ايمانها زنده اند و سيل رياكاری بر آنها خط خاتمت نكشيده.

از زمانی گفتی كه معلمها با دوچرخه به مدرسه می رفتند و تو چقدر در انتظار می نشستی تا خمير تازه ی نان در نوك قلاب كندی كه آنرا از سوزن قفلی چارقد مادرت درست كرده بودی ماهيی را به دام بيندازد تا بتوانی با آن ماهی كوچك، معلمت را خوشحال كنی. معلمی كه هر عصر جمعه با دوچرخه ی فرسوده اش ركابزنان، قفل بسته ی ميعادگاه دلهای كوچكتان را می گشود و خيل بچه های مدرسه بر روی پشت بامهای گلی، ورودش را خوشآمد می گفت.

گفتی كه چطور در يك شب سرد زمستان، تنها بالاپوشت را به پيرزن همسايه دادی تا تن نحيفش را كه در تب می سوخت در آن بپيچد و تو او را روی ترك دوچرخه ات به خانه  پزشكی بردی كه فرسنگها از منزلتان دور بود.

حالا كدام احساس .. كدام حس مسؤوليت.. آهن پاره های متصل را در خدمت عاطفه ای بگيرد تا امثال مهتاب از اين قرابت، آدميت را حس كنند‌ ؟!!

چه شدند آن روزهای هميشه طلوع كه غروبشان فراموشی آورد و عشق  تقسيم شد؛ نيمی از آن تو و نيمی از آن همه ی ما ؟!

‌پدربزرگ ! امروز ديگر معلمها با دوچرخه به مدرسه نمی روند، باغهای شكوفه سم پاشی شده اند و ماهيها با خمير نان بيگانه اند. ديگر هيچ كاسه ی آشی محبت كودكان را به در خانه ی معلمين نمی برد. .ديگر مادر بزرگ عصرها پای‌ بساط ‌ساز دلمان نمی نشيند تا از خوشيها و نا خوشيهايش بشنود و برای باز شدن گرههايمان نافله ی‌ شب بخواند. ديگر طنين قدمهای پدربزرگ، مرهم دستانش و نگاه پرمهرش يخ دل اهالی خانه را باز نمی كند.او كه يادمان می داد : ظرف چند ثانيه می توانيم زخمی عميق در دل عزيزانمان ايجاد كنيم اما سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التيام يابد.

 امروز ابرهای عقيم سايه ندارند و سرعت باد مجال توقف را از آنان گرفته است.

حالا كبوتر دل كودكان در فضای ديگری پرواز می كند و دنيای ما رنگی ديگر به خود گرفته است. رنگ سينما، رنگ تلويزيون، رنگ كامپيوتر، رنگ سرعت برای "داشتن" و رنگ عبور از پل فرسوده ی "نداشتن".

يادت بخير ! ای تمامی احساس يك نگاه ؛ كه ملتمسانه و به سختی بدرقه ات كرديم و تو با حركت قلبهای كودكانه ی ما چه نيكو آهنگ بزرگ زندگی ما را ساختی.

 

من اما امشب حال غریبی دارم..

 دلم حدیث نگفته بسیار دارد..

 دلم آتش احتیاجی را مجمر زبان است که.. سفره ای می طلبداز جنس

  شنیدن ! تا به حرفها و دردها بیاراید..

 نمیدانم چرا عجیب در هوای زاینده رود مانده ام..

 زمانی عزیزی گفت: زاینده رود بودی؟

 گفتم : آره

 گفت: نامه هم براش نوشتی؟

 و من سکوت کردم.

 به معنای آنکه : آری می توان برای زاینده رود هم نامه نوشت.

 و من فقط چند خط برایش نوشتم :

 این خلوت گزیده را اگر حاجتی هم هست همانا زیستن با خاطرات زیبای عزیزی است که لحظاتش به شتاب یک شوق گذشت. به شتاب خاطره ای که می خواهد به یاد بیاید و نمی آید و گم می شود.

 

دریغا که خواستن الفاظ ، توانستن قلب نیست...

در اينجا مايلم گفتار انديشمند ارزشمند" دكتر عبدالكريم سروش" رو بيارم در مورد دكتر شريعتی و تقديمش كنم به دوست همفكرم علی سلطانی.

شريعتی در مقام هوشمندی انسان موهوبی بود. يعنی نعمت خداوند بر او فراوان بود و از اين نظر با آدميان ديگر تفاوت محسوسی داشت. اما آنچه اكنون برای ما بسيار پر ارزش و اهميت است يكی درد شناسی و ديگری دليری او در اظهار درد و سومی وسعت نظر و همت بلند اوست. كه اين هرسه برای ما سرمشق است. شاعری عرب می گفت: وقتی به دنبال هدفی هستی به كمتر از ستاره ها رضايت نده.چون طعم مرگ در امور حقير مانند طعم مرگ در امور خطير است. و شريعتی از آن كسانی بود كه به كمتر از ستاره ها خرسندی نشان نمی داد و اگر عزمی و هدفی‌داشت برای همه ی تاريخ بود.

شريعتی با مكاتب بيگانه آشنا بود و پاره ای از آنها را به خوبی آموخته و هضم كرده بود . چنين كسی كه ذهنی متوجه انديشه های مغرب زمين و دلی در گرو ايمان دينی داشت خود را در يك كشمكش عميق درونی احساس ميكرد و همه ی آثار او اين كشمكش را به خوبی نشان می دهند و از طرفی به هيچ وجه نمی خواست و نمی توانست دست از تعلق و ايمان دينی خود بردارد و اين وفاداری را تا انتهای‌عمر نگه داشت و جان خود را بر سر اين وفاداری نثار كرد. امثال شريعتی‌آتش سؤال و شك در خرمن سكون و فراغت خلايق افكندند و آنان را به فكر كردن مجدد در مكتبشان فرا خواندند و از تعبد و انقياد و تسليم سنتی بيرون آوردند و به آنان  گفتند كه به آنچه تا كنون ايمان آورده ايد دوباره از سر علم ايمان بياوريد. « يا ايها الذين آمَنوا آمِنوا ... »

ايمان كور هيچگاه سازنده ی هيچ تمدنی‌نبوده است و اين عشقها و ايمانها اگر با علم و آگاهی‌ توأم نشود دوام و بقای آنها تضمين نخواهد شد.

آدمی هر چه بالاتر ميرود و كمال بيشتری می‌ يابد، نازكتر و ظريفتر و حساستر می شود و لذا سخن و انديشه ای كه ديگران را بر نمی انگيزد برای او محرك و جاذب می افتد.

لحظات نادری در زندگی پاره ای‌ از افراد پيش می‌آيد كه ناگهان پرده ی‌فريب از برابر چشمانشان به كنار می‌رود و صفا و خلوص و صداقت و صراحتی‌در ضمير خود احساس می كنند . برای لحظاتی‌كوتاه هم كه شده فقط راستها را با خودشان می گويند. دروغها و آن « من » ها و « خود » های كاذبی كه فقط آنها را مسخ كرده كنار می گذارند و آنجاست كه به حقيقت، طعم و لذت شيرين صراحت و صداقت را می چشند.

شريعتی يك راه بود نه يك منزل. چراغ بود نه بت. فريادی بود بر گوشهای سنگين و پتكی بود بر وجدانهای خاموش. دردی بود مجسم و مجسمه ای بود از درد و متحركی بود در صراط تكامل.

مردمانی جان خود را بر جهان افزوده اند

                                    آفتاب جانشان در تار و پود جان ما

 

در زير اين نيلی‌ سپهر بی كرانه

چندان كه يارا داشتم در هر ترانه

نام بلند عشق را تكرار كردم …

با اين صدای خسته شايد خفته ای را

در چارسوی اين جهان بيدار كردم

من مهربانی را ستودم

من با بدی پيكار كردم

پژمردن يك شاخه گل را رنج بردم

مرگ قناری در قفس را غصه خوردم

وز غصه ی مَردم، شبی صد بار مُردم ..

                                                                        فريدون مشيری