تقـديم به آوايی كه هـرطنينش، هـر بم و زيـر و تـرنمش، چه ها كـرد با جان دردمند من !!

*****

 گل من پرپر نشوی كه بلبلی در باز شدن غنچه ی لبخند تو زبان به سرود باز كرده است.

شمع من خاموش نگردی كه چشمی در پرتو پيوند تو  به ديدن آمده است.

ساقه ی گلبن بهار من نشكنی كه دلی در رويش تو اميدها بسته است.

كاشانه ی من ويران نگردی كه آواره ای بی پناه مانده است.

دامن من تو را بر نچينند كه حلقومی عقده دار است.

صومعه ی من فرو نريزی كه دلی نيازمند نيايش است.

چشمه ی من نخشكی كه جگری در عطش كوير سوخته است.

بالين من تو را بر نگيرند كه سری بيمار است.

بستر من تو را بر نبندند كه تنی تبدار است.

و.. آفتاب من غروب نكنی كه شاخه ی آفتابگردانی به جستجوی تو سر برداشته است