دلم حدیث نگفته بسیار دارد ..

اینجا سروکار ما تنها با "دل" است.
وقلمی که چنین جسارت یافته اگر بتواند دستی به دلی ببرد و دلی بدست آورد چندان شرمنده نخواهد بود!!
اگر آنقدر هست که بتواند باعث تغییری در دلی شود و دل شکسته ای را درست کند و یا دل درستی را بشکند, و اگر بتواند جویباری باشد که دل سنگی را بجنباند و یا نسیمی باشد که دل تنگی را بلرزاند.. بهانه ی خود را باز یافته است.

....................................

و آن گاه، خود را کلمه ای می یابی که معنایت منم و مرا صدفی که مرواریدم تویی و خود را اندامی که روحت منم و مرا سینه ای که دلم تویی و خود را معبدی که راهبش منم و مرا قلبی که عشقش تویی و خود را شبی که مهتابش منم و مرا قندی که شیرینی اش تویی و خود را طفلی که پدرش منم و مرا شمعی که پروانه اش تویی و خود را انتظاری که موعدش منم و مرا التهابی که آغوشش تویی و خود را هراسی که پناهش منم و مرا تنهایی که انیسش تویی و ناگهان سرت را تکان می دهی و می گویی: نه، هيچ كدام !! هيچ كدام اينها نيست، چيز ديگری است. يك حادثه ديگری و خلقت ديگری و داستان ديگری است و خدا آن را تازه آفريده است.
....................................

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت. روزی که کمترین سرود، بوسه است. روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند. قفل افسانه ای ست .
و قلب برای زندگی کافی ست. و من آنروز را انتظار می کشم حتی اگر نباشم.
.................................

می دانم به زودی در زیر عبور این لحظه های پر شتاب دفن خواهم شد ولی تو را قسم به هرچه از بیقراری دریا شنیده ای, مگذار کسی هوای بارانی چشمانت را به " گریه" تعبیر کند.

"شقایق بیات"
.....................................

خدایا ! چگونه تورا سپاس بگزارم که قبل از اینکه بمیرم , مرده ام.و هیچ بندی و باری بر پا و بر دوش ندارم و در " خوب مردن" چیزی ندارم که دغدغه ی از دست دادنش مرا زبون کند و ناچار شوم که از شریفترین موهبات الهی و انسانی یعنی: "شرع" و "عقل" تنها به عنوان دو دستگاه کلاهدوزی برای سر شرف خود و شعور خلق استفاده کنم.
"دکتر شریعتی"
..................................

حقیقت انسان به آنچه اظهار می کند نیست, بلکه حقیقت او نهفته در آن چیزی است که از اظهار آن ناتوان است.بنابراین اگر خواستی او را بشناسی نه به گفته هایش, بلکه به ناگفته هایش گوش بسپار. " دکتر شریعتی "
...................................

نگوییم در صفحه ی شطرنجی قرار گرفته ایم و باید آنگونه حرکت کنیم که فرمان رسیده ، بلکه بیاموزیم که در آن صفحه پیاده ای هست که چون استقامت کند و به آخر برسد امکان تبدیل آن به هر مهره ای وجود دارد.
...................................

هرگز از مرگ نهراسیده ام !!
هراس من باری ، همه از مردن در سرزمینی ست که در آن، مزد گور کن از بهای آزادی آدمی افزون باشد.
....................................

کاش می توانستیم از آفتاب یاد بگیریم که بی دریغ باشیم در دردها و شادیهامان، حتی با نان خشکمان. و کاردهامان را جز برای قسمت کردن بیرون نیاوریم.کاش می توانستم خون رگان خود را من قطره قطره قطره بگریم تا باورم کنند !!
....................................

* آن زمان که مرا از خانه ی امن خویش فرمان سفر دادی و من میان "ماندن" و "فرمان پذیرفتن" یکی را می بایست تا بر می گزیدم. و من برگزیدم :
اگر مراد تو اینست بی مرادی من تفاوتی نکند چون مراد یار منست.
....................................

* نمی دانستم باید بروم یا بمانم.. تو هیچگاه کمکم نکردی ، نه در ماندنی که به میل خودم بود و نه در رفتنی که به اختیار خودم نبود .. اگر می گفتی برو می دانستم که باید بروم و اگر می گفتی بمان می دانستم که باید بمانم ولی تو هیچ نگفتی .. تا من به یکی از این دو مصمم شوم .. که من فقط می خواستم قید ِ بودن با خودم را از دلت بردارم تا تو به آرامش برسی و با تنهایی خودت آرامش داشته باشی ؛ و همین مرا کفایت می کرد.

.....................................

حکایت غریبی ست .
کرم ابریشم تمام عمر قفس می بافت ولی فکر پریدن بود !!!!

خانه | آرشيو | ايميل

امکانات و ابزارها

حرفهای دیروز

تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386

دستان پرمهر

نوشتن برای فراموش کردن است نه یاد آوری
وطن یعنی خلیج همیشه پارس(ایران نامه)
سوسوي غريب يك ستاره
گفتگوهاي تنهايي(حسین)
گفتگوهای تنهایی(سیمین)
تقديم به تمام مادران ايران زمين
سرگذر ( سهيل محمودي)
خاکستان نا آشنا
پرنده خارزار
دکتر عبدالکریم سروش
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش
پادشاه تنهایی
حکیم باشی ( دکتر فرزاد )
توحید صفاتی (موحد )
کشکول ( فرید صلواتی )
دلنشین شد سخنم تا تو قبولش کردی
شهر من آباده ( علی خلیلی )
آبگونه ( سمانه )

لينکهاي روزانه

.................................
ملک دینار گفت: به صحرا شدم عشق باریده بود و زمین تر شده و چندانکه پای مرد به گلزار فرو شود, پای من به عشق فرو می شد !!
..............................
نگارا ! در قعر چاهی و رسنی ، ولی کو سودای سر بالایی ؟! بمن سودای سر بالا را عطا کن !!
...........................
..................
بگذار در پیچاپیچ سخنان کودکانه وحسرت بارم پیامی عاشقانه و مشفقانه نهاده و بر همزبانان و همدردان سرگشته تر از خویش عرضه کنم.بگذار از آن دسته بشرهای آگاه که از آنسوی هستی خبرهایی دارند بپرسیم تا کجای این داستان غم انگیز و تکرای,خواندنی و از کجا سوختنی
و دور ریختنی است ؟!!

طبقه بندي موضوعي

پشتيباني

قالب اين وبلاگ با استفاده از قالبساز آنلاين طراحي شده است.

Powered by
Blogfa.com
Online Template Builder

نوروزتان اهورایی !!

جمعه 2 فروردین1387

در زير اين نيلی‌ سپهر بی كرانه

چندان كه يارا داشتم در هر ترانه

نام بلند عشق را تكرار كردم …

با اين صدای خسته شايد خفته ای را

در چارسوی اين جهان بيدار كردم

من مهربانی را ستودم

من با بدی پيكار كردم

پژمردن يك شاخه گل را رنج بردم

مرگ قناری در قفس را غصه خوردم

وز غصه ی مَردم، شبی صد بار مُردم ..

فريدون مشيری

[ ]
+ نوشته شده در ساعت23:55 توسط مهتاب