دلم حدیث نگفته بسیار دارد ..

آیین پدر

ghalbemahtab — Tue, 15 Jul 2008 16:02:12 GMT

شعـري كه انتخاب كردم برای اين پست ، از سروده های شاعـرعـزيـز جناب سهيل محمودی هست كه راستش از صداقت و صميميت و روانی شعـر بسيار خوشم اومد اميدوارم و مطمئنم كه دوستان عـزيـز هم خوششون مياد.

: چند زمستان مـــــی گذرد

هوا ســـــــرد است

ســـــوز می آید ، ســـــوز بـــــی کسی مـــــی آیــد

ســـــوز ســــرگردانــــی ، ســـــوز تنهایــــی مـــی آیــد

روزگاری :

در آستـانـه خـانـه ، پـــــدر پس از خداحافظی

هــر صبح با صدای بلنــد ، چهار قل مـــی خوانـد

و از پنج تن مــــدد می جست

و وقتــی کرایه خانــه عقب مــــی افتاد

پــــــدر در نیمه های شب بــه خانه مـــی آمـد

و گــاه اتفاق مــــی افتاد که ما تا ده روز بــــی پــــدر بودیم

آن روزها پــــدر بـــزرگتریــن مــرد روی زمیـن بـــــود

آن روز ها تمـام سال هر شـــب

بــه امیـد دوچــرخــه مشق مــــــی نوشتیم

به امید دوچــرخــه درس مـــــی خواندیم

به امید دوچــرخــه مـــــی خوابیدیم

و خواب دوچــرخــه مـــی دیدیم

آن روزها بـــــرای ما :

پـــدر یعنی دستـــی که زبــر است اما مهربانی نامحدود دارد

پــــدر یعنـــی بوی سیگا ر و بــوی دود ماشین

پـــدر یعنــی آغوشی بـــرای آرامش شبهای ما

پـــدر یعنــی کار ممتد و بی وقفه

پـــدر یعنــی توکل به خـدا

پــدر یعنــی گریـه بــرای امام حسیــن

پـــدر یعنــی نماز ســـر وقت

پــدر یعنــی شنیدن تمام شکایتـها

پـــدر یعنــی یکدسـت کت و شلوار شب عـید

پــدر یعنی یک بغل هندوانه در ظهر های گرم

پــدر یعنــی خدای روی زمین بــــرای مادر

پـــدر یعنــی وقار و شمرده شمرده حرف زدن

پــــدر یعنــی خوشرویــی و لبخند

پـــدر یعنــی یک کیف چرمی برای اول مهر

پـــدر یعنــی چکمه های پلاستیکـی زمستان !

ایــــــن آیــــیـــن پـــدر بــود

ghalbemahtab — Thu, 03 Jul 2008 20:28:21 GMT

« نیچـه » فیلســوف قـرن 19 آلمـان [ بنیانگـذار مکتب نیهلیسم ( پـوچ گـرایی )] رحم و مهـربانی و گـذشت را زائیـده ی ضعف و زبـونی انسان مـی دانست و از میان همه ی فضـائل انسانی و معنـویت های اخلاقـی تنها و تنها به اصالت " قـدرت" معتقـد بود و می گفت: حق از آنِ زور است و ضعیف نه تنها قابل دفاع نیست و نباید به او تـرحم کرد بلکه باید نابـودش کـرد. زیـرا ضعیف، شایسته ی ماندن نیست.

در رهگـذری، اسب ضعیف یک گاری سنگین در جـویی افتاده بود و گـاری بـر رویش ؛ و گاری چی بی رحمانه او را در آن وضع رقت بار تازیانه می زد تا از این طـریق حـرکتش دهد. نیچـه نتوانست این وضـع را تحمل کنـد و با گـاری چی گـلاویـز شد و گاری چی قوی هیکل که زورش ازاو بیشتــر بود بیـرحمانه چنـد لگـد به پهلـوی نیچـه زد و فیلسـوف .. در خاک غلتیـد و جـان داد.

نیچـه بـرای دفاع از یک حیوان بی دفاع ، بی هیچ طمع معنوی یا مادی، فقط و فقط بـرای نفس دفـاع از مظلـوم، جانش را به خطـر انداخت و با ستمگـر نیـرومند در افتاد. ستمگـری که به تعبیـر خودش ، دنیا به وجود او بیشتر احتیاج داشت.

نه بـر اساس بینش خـود نیچـه ، بلکه با بینش خـودتان کار اورا یک عمل اخلاقی و انسانی بـزرگ و شـورانگیـز و تحسین آمیـز تلقی می کنید یا یک کار ابلهـانه ؟! درباره ی این حادثـه چـه قضـاوتی داریـد ؟

آســـوده بخـواب ، من بیــدارم ..

ghalbemahtab — Sat, 21 Jun 2008 12:27:12 GMT

پاره ی وجودم !

این فــرسودگی و این خطـوط شکننده و درهمــی که در چهــره و پیشانــی من تعبیـه شده، تنها ناشـی از گــذشت زمان و شکستـگی و دوران پیــری نیست؛ نقش هایی است که پنجـه ی عبــوس و مــزاحم رنجها، پیکـارها و آلام و مصـائب زندگی بــر چهــره و پیشـانی من حک کـرده است. پاسـداری از شــرف و فضیلت و پــروردن انسانهایی کـه انسان بمانند ، ســربلند زندگــی کنند و پاســدار شــرف دیـگران باشنـد ، چنــدان آسـان نیست. من این رهــآورد روزگـار را به تــو می نمایم و با اطمینانی آزاد، مـــردانه بـدرودت می گویم.

این آییـن مـــادر است.

کسی که دیگران احساسش می کنند ، تنها نیست

ghalbemahtab — Thu, 12 Jun 2008 20:03:12 GMT

.......................................................................................................................

در سالگرد شهادت استاد شهید دکتر شریعتی عزیز متن بسیار زیبایی از پرویز خرسند نگاهم را بر پهنه ی کتاب نشاند و بر آن شدم در این پست قـرارش بدم ... تقدیم به تمام دوستان عـزیزم ( الهــه ، سیمین ، علی ، عارف و همه ی عزیـزانی که بـر مـرگ این عـزیـز جانشین ناپــذیر سـوگـوارند .

......................................................................................................................

استـــاد شهیـد !

ما شاگـردان کــوچک و بـزرگت که علی را در اوج " فـُزت و رب الکعبه" و حسین را در وسعت سرخ کـربلا و تمامی امامانمان را در تنگنای زندان پسر عموها و بر سجاده ی خونین تنهائیشان دیده بودیم و خط زشت جنایت را بــر چهره ی زنان و نـزدیکترین کسانشان یافته بودیم و اولین خــون جنایت را خشکیده بـر دستهای "قـابیل" برادر شناخته بودیم به این حقیقت شگفت و ناباور راه جسته بودیم که خطـر از درون است و تنها قدرتی که می تواند ما را بپــوساند و بشکند و نابـود کند نیروی فـراموش شده ای است که در وجـود ما و در زوایای"بـودن " مان خفته است.

ما در خط ســرخ مکتبمان این واقعیت و حقیقت را لمس کرده بودیم که نبرد رهایی و براستی رهاننده، میدانی جز خانه مان ندارد و "مــرگ" و " زنــدگی" در امنیت خانه است که فــرود می آید.

تــو یادمان دادی که بــیرون از دیــوارهای قالب و غالب به ســوی حقیقتهای ناگفتـه و نانـوشتـه راه بــگشاییم و تاریخ را و جغــرافیا را و انسان را به زیـر ســؤال بکشیم.

... و چنین کــردی و چنین کردیم که بــرادر قابیل را در بلنــدای حاکمیت و پنهانگاه جنایت، صخــره بدست بر سر هابیلِ خفته دیدیم و در امتـداد خط سـرخ خـون اولین شهـید و اولین بــرادر کشی تاریخ ، به بـرادر کشیهای دیگر و دیــگر رسیدیم و معنای آخـرین فــریاد علــی و ســرود ســرخ حسین را دریافتیم.

تو به سلاح نیرومند هـنر مکتبی مسلحمان کـردی و یادمان دادی که "حقیقت" را بیــرون از رنــگ و خط و حجم و صدا بجوییم و برای دست یافتن به "حق"، فـرو رفتن و غــوطه خـوردن در دریای خـون و مــرگ را بیازماییم و بیامــوزیم.

ای مردانه مردی که در امواج ذهن و قلب و جان جوانان امروز، بی توجه به مکر مکارانی که "خیر الماکرین" را از یاد بـرده اند چونان زندگیت، مـــرگ را زندگی می کنی و زنده و پـر خروش ادامه می دهی. تـو که قصــه ی آدم را ســرود همیشه مان کــردی و رویش را به "آدمــیت " مان آموختی و در امتداد این رشد و رویش بود که هـابیل و قـابیل را در پهنــه ی نــگاهمان نشانـدی و هشــدارمان دادی کـه : هابیل آدم است و پاسدار مقــام بلنــد خلیفـةالهی و زمین، مـزرعه ی بـزرگ آخـرت است و چراگاه پهناور معصومیتهای رها شده در خاک و قرارگاه هابیل چوپان و همه ی شبانانی که گله ی خلق را می چرانند و بی لحظه ای ماندن مسافر و مهاجر همیشه اند به شـرطی کــه بتوانند از دیـوار بلند و زندان تیـره و تنگ حاکمیت بـرادر قابیل بگــذرند.

و چنین است که هنوز و همیشه تو را در کنار خود داریم و در غریبانه ترین لحظه ها و خونبارترین روزها و ظلمانی ترین شبها می توانیم به سراغت بیاییم و امید هایمان را بسراییم و ناامیدی هایمان را بگرییم.

خرقه ی ما را بدر , دوزنده هست ..

ghalbemahtab — Sun, 08 Jun 2008 18:17:12 GMT

کاش اسیـر خـرافه های بلـوتـوث نمی شـدیم !!

کاش آنقـدر ایمانمان ( نه اعتقادمان ) محکم بود تا مشتـری دکان عملـه های دین نمی شـدیم.

کاش می توانستیم آتشین تـــرین کلمات ِ مانـده در پسِ لبهای دوختــه مان را تبـدیل به فــریاد کنیم و بـرآوریم :

آخـــر، ریاست دنیایی وقــدرت طلبی در این حیات فانی انقـدر می ارزد که عـده ای بـر حق و فضیلت لـگد نهند و دست در خون عـدل و حقیقت بـرند و دل به تحسین جمعی فرومایه بسپارند و اعتقـادات و عـواطف پاک ملتی را این چنین ملعبـه ی جاه طلبی خـود قــرار دهـند تا چنـد صباحی بیشتر بمانند ؟؟ آخـر با چه قیمتی ؟؟؟

تا کی باید ارتزاق از راه دین را پیشه ی خود سازیم تا با کمرنگ شدن خرافه پرستیهای مردم، مواضع خود را در خطر زوال ببینیم؟ فراموش کرده ایم که : « الدهـرُ یـومان ، یـومٌ لکَ و یـومٌ علیک ..»

و آیا این مصداق کلام آسمانی ماست که :« انا هدیناهّ السبیل، امّا شاکـرا و امّا کفـورا ... » ؟؟؟

خـدایا زشتی نامـردمی کردن را به آنان بنما و حَُب صـدارت و جاه را از دلهای آنان بشـوی و آنان را سبکبـار در صف صادقان و صافیان بنشان. تا وابستگی به مقام و قـدرت، آنان را اینچنین زبـون نگـرداند تا بــرای استحکام این پایه های سست و لـرزان، متوسل به حیله و تـزویـر گـردند و با ملت خود اینچنین کنند.

ای خــورشید شب تاب آرزوهای همه ! عظیم از افق بیکـران و دور دست، از آخـرین نقطه ی نقش آفــرینی این لاجـوردی پـرسش انگیـز سـربـرآور..!! به دنیای پـرابهام و غبارآلودمان تابش پـر جبروتت را بیفشان تا آیینـه روحمان از این بیش، سیه تصـویر نماند. بگـذار چشمان همیشه اشک آلـودمان که به روزنه های تنگ و تاریک عدالتی مبهوت است، حتی سوسویی از این چـراغ را نظاره گر باشد.

پروردگار ما ! با خواهش به تو روی می آوریم و دردهای خود را با تو در میان می گذاریم و استغاثه به درگاه تو می آوریم و به دعای تو توسل می جوییم بدون اینکه خود را مستحق آن بدانیم که حتی سخنمان را بشنوی. بلکه این خــواهش ما و در میان نهادن حاجاتمان با تـو به این دلیل است که به صـدق وعـده ی تـو یقین داریم وملتجی به ایمان خـود به یگانگی تـو هستیم .

تو را می خـوانیم و در این خـواندن، خـوفی آمیختـه با رجاء داریـم و رغبتـی آمیختـه با رهبت. وحجت ما در این جسارتی که ورزیده ایم و با تو به درد سخن می گوییم فقط جـود و کـرم توست.

بیش از این یارای گفتنم نیست ...

رقیب آزارها فـرمود و جـای آشتی نگـذاشت مگر آه سحرخـیزان سوی گردون نخواهد شد ؟

هر سلام سرآغاز دردناک یک خداحافظی است

ghalbemahtab — Wed, 28 May 2008 21:57:12 GMT

امشب دلم حس بیگانه ای دارد ..

مهـربانان! مهتاب رو با دلهای بزرگ و گرمتون ببخشیــد اگر امشب تـلخه !!

............................................................................................................................

در گذار عمر و گذر از منزلهای زندگی، رنگها و طرحها و حادثه ها و برخوردهای ما با زندگی، دیگران، زمان، همه در برابرمان طرح شده اند.لحظات مأنوس و ملموسی که با دیگران برخورد می کنیم، در هم مینگریم،آشنایی می دهیم و با او از بودن،از زیستن، از رنجها، از شوقهای خویش سخن می گوییم.واینها همه طرحهایی بر پرده ی دل ما نقش می کند.

ولی زمانی هست که این نقشها و طرحها و حرفها گاه انفعالی در روح پدید می آورد که تو را از مسیری که با همگان بر آن می تازی به کناری می کشد.[همچون ژنده پیلی که چون هوای انزوا کند از گله کناره می گیرد و گوشه ی آرامی را در جنگل می جوید.] .دلت می خواهد در خلوت خاموش خویش و درزیر باران تند اندیشه ها و بر سر غوغای کوهی از حرفها و شکوه ها فقط خاموش بنشینی.

وقتی حرفی، دردی ، اندیشه ات را بر آشفته و احساست را به حریق کشانده ؛ آنزمان خسته از ابتذال زندگی و روز مرگی هایش ، خود، مخاطب خویش می شوی. و چه همدرد محرمی است وقتی از رنج زندگی و دشواری آن ، امیدها و هراسها برایش می گویی.و چه لحظات سرشاری است با خویشتن بودن !! چه شنونده ی خاموشی !! چه غمخوار عظیمی !!

و من در این هنگامه های بی خویشی که کلمات هر یک تخته سنگی بر دل گذاشته اند و برای گفتن بر سرم تاخته اند و بی طاقت و دردمند، زندانبانی را می مانسته ام که زندانیان بر او شوریده اند،

فقط نــوشته ام، فقط نــوشته ام .

به یاد شاعر عزیز قیصر امین پور :

دردهای من جامه نیستند تا ز تن درآورم

چامه و چکامه نیستند تا به رشته ی سخن درآورم

نعره نیستند تا ز نای جان برآورم

دردهای من نگفتنی ، دردهای من نهفتنی است .

نمی دانم کسی حالم را می فهمد؟!!!!

می خواهم برگردم..

ghalbemahtab — Thu, 22 May 2008 20:55:12 GMT

ای هفت سالگی ! ای لحظه ی شگفت عزیمت !!

بعد از تو هرچه رفت در انبوهی از جنون و جهالت رفت.

بعد از تو پنجره که رابطه ای بود سخت زنده و روشن میان ما و نسیم شکست. بعد از تو ما صدای زنجره ها را کشتیم و به صدای زنگ که از روی حروف الفبا برمیخاست و به صدای سوت کارخانه های اسلحه سازی دل بستیم.

بعد از تو ما که جای بازیمان زیر میز بود از زیر میزها به پشت میزها و از پشت میزها به روی میزها رسیدیم.

رنگ تو را باختیم ای هفت سالگی !!

بعد از تو ما به هم خیانت کردیم .

بعد از تو ما تمام یادگاریها را با تکه های سرب و با قطره های خون ازگیجگاه های گچ گرفته ی دیوارهای کوچه زدودیم.

ما هر چه را که باید از دست داده باشیم از دست داده ایم.

ما بی چراغ به راه افتادیم ولی ماه مهربان همیشه بالای سرمان بود. در خاطرات کودکانه ی یک پشت بام گلی و بر فراز کشتزارهای جوانی که از هجوم ملخها می ترسیدند.

چقدر باید پرداخت ؟؟!!!!!!!! فروغ فرخزاد

حلاج شهرم ..

ghalbemahtab — Thu, 15 May 2008 20:37:12 GMT

حلاج شهرم ! که کسی نمیداند که زبانم چیست.. که حرفم چیست.. که دردم چیست ..

که عشقم چیست... که دینم چیست ..!!

...................................................

دلم میخواهد از حلاج بگویم ..

او که همیشه در هــر گوشــه و کنار به دنبالش شتافتم اما همیشـه از پیش چشمهای

مشتاق و جوینده ام به درون تیــرگیهای ابهام گریخت.

...................................................

بارها گفتــه ام آنکه "انا الحق" می زند حــلاج نیست؛ آن هستی نامحدود است که

هیچ چیـز جـز او نمی تـواند خـود را " من " بخـواند.

من به آن پاکی و زلالی که دلنوازانم می پندارند نیستم اما تیرگی و آلودگیی هم که

در من هست، آن اندازه که عیبجویانم گمان دارند نیست.

هـرگز خود را آنگـونه که دوستانم در حـق من باور کرده اند یا آنگـونه که دشمنانم

در اندیشه دارند نشان نداده ام.آن صورتی که هــر دو دسته از من در خاطر ترسیم

کرده اند جز صورت ضمیر آنها نیست.

هــرچه را در ضمیــر خود آنهاست - نیک و بدش را- در آن کس کــه مورد محبت یا

مورد نفرت آنهاست منعکس می کنند. اینکه می گویند : چشم رضا عیب را نمــی بیند

و آنکـه زشتیــها را همــه جــا آشکــار می کنــد دیــده ی ناخرسندی است ، بی شک

درست است. بد خواه چون همه، خود را می بیند و غیر را به چشم در نمی آرد لاجرم

جز عیب چیزی نمی بیند.

اما ! برای تو خواننده ی نسلهای آینده!

این چیزی نیست که با مرور بر لفظها و سطرهای سرد و بیروح این طومار قابل تصور

باشد. آن را معما بشمار و خــود را هم بــرای حل آن به زحمت نینـداز.

برگرفته از کتاب شعله طور « عبدالحسین زرین کوب»

از زبان حلاج

محراب امن..

ghalbemahtab — Fri, 09 May 2008 06:27:12 GMT

دلم می خواهد یک شب ، در دل تاریک شب، در سکوت آرام شب ، دور از چشم پاسبانان شهر، در پرتو مهربان و رازدار مهتاب :

میعادگاه هر شب نگاههای اسیر؛

آنگاه که درد بر جانم پنجه می افکند و عقده ی گریه ای ، نیاز آتشین و بیتاب گفتنی ، راه حلقومم را می بندد، از بسترم برخیزم ،

خانه ام را پنهانی در دل شب ترک کنم.

در را آهسته باز کنم و آهسته ببندم و در سایه ی دیوارهای بلند شهر، سر در گریبان اندیشه ها، اندیشه در گریبان دردها بروم .. بگردم ..

آنقدر که خانه ات را پیدا کنم. تنها سقفی که بر روی این خاک، روح

آواره مرا می تواند پناه دهد، که در محراب امن توست که این فراری دردمند می تواند پنهان گردد.

خانه ات را پیدا کنم . در وسط صحن روشن و خلوتت بایستم و بلندترین فریاد هایم را بر سقف آسمان بکوبم.

خودم را در آغوش مهربانت همچون کودکی بیفکنم و از شوق، از درد،

از آنچه کشیده ام و دیده ام .. بگریم، بنالم، حرف بزنم ..

از خودم ، از تو ، از گذشته ، از درد ها، از خاطره ها ، از آدم ها، از بدی ها،

از خوبی ها، از زشتی ها، ز زیبایی ها، از فردا، از زندگی، از مرگ .. از هر چه

دلم خواست بگویم، هر چه دلم خواست بگریم .. هر چه نیاز بود فریاد کنم ،

نگاه کنم و ..

برگردم !!

هویت من !؟

ghalbemahtab — Wed, 30 Apr 2008 21:41:12 GMT

وقتی قدم به صحن باران خورده ی « جهان نما » گذاشتم حس ناشناسی گریبانم را گرفت.

حسی که مرا وا می داشت نقب به گذشته ای بزنم که بیشتر شنیده ام و اکنون می بینم.

به تخت جمشید رفتم به نقش رستم، نارنجستان ،ارم ، ارگ ، که در طول سالیان دراز

هنوز حتی یک گام از موضع دول مقتدر خویش عقب ننشسته اند و دست زمان هنوز

نتوانسته آنها را به زانو در آورد.

آنجا که تبلور گفتگوی شگفتی است میان معنویت و میراث پدری.

انجا که می توان با برداشتن حصارهای زندان روح ، به تطمئن القلوبی دست یافت .

مدینه ی آمال دیرینم ! شهر افسانه ها ! افسانه ی شهرها ! افسون تاریخ ! آرمانشهر

دولت مقتدر زند !

میراث دیرینه ی پارسیان تنها مربوط به دیروزمان نیست ، که به امروزمان نیز تعلق دارد.

جای جای این خاک هنرخیزت بوی و بانگ آن رفتگان جانشین ناپذیر به شامه و سامعه مان میرسد و بند بندش حکایت از غم یاران رفته دارد.

که: هر ویرانه نشان از غیبت انسانی است.

سرزمین مظلومیت مروتها ! ایران من ! با من همنوا شو ! از بیدادی که بر حیثیت

و فضیلت فرهنگ پر توانمان میرود. از اخلالی که در شعور فرهنگی مان میشود.

از وجهه ای که کسب کرده ایم در اذهان :« ما که تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم

و آن نگفتیم که بکار آید .»

ما که با کند و کاو در فرهنگ و هویتمان به دلهایی رسیدیم که چارق از پای در آوردند تا

پای نازک فرزندانشان را پای پوش« رفتن » ببخشند.آنها که یادمان دادند: « پیراهن صبر

بر زخمهای خاطرمان بپوشیم .» و همین کار را هم کردیم..

هویت مرا به من برگردان !!!

وطن من ! ای مجمع الجزایر خوبیها ! ای عزیز مجروح !

از تمام جنگل

دستمالی خواهم ساخت

تا بر زخم تو بگذارم !!

هویت مرا به من برگردان !!!

هویتی که روزاروز بر باد بی مهری خواجگانی میرود که غم خدمتکارانشان نیست.

بارپروردگارا! روا مدار که پیدای ما از پنهان ما ناستوده تر باشد و در ورای صورت

آراسته ی ما سیرتی زشت و ناهموار نهفته باشد.

آنچنان کن که خاطر کسی از ما نرنجد وآنان که در حق ما محبت و مرحمت روا داشته اند

از پاداش سپاس ما خشنود شوند.

به تو پناه می بریم که به حق خویش اکتفا نکنیم و از حد خویش پای به در بریم و آنچه

شایسته ما نیست تمنا بداریم.

به تو پناه می آوریم و تو نیز پناهمان بخش تا موجودی آزمند و خویشتن دوست نباشیم

مگذار که صولت خشم حصار بردباری ما را درهم شکند و حمله ی حسد مناعت فطرت

ما را به مذلت کشاند.

آمین